Wersja narzędzia: O!kurra Capital Defense EA 2.05
Ostrzeżenie redakcyjne. To najbardziej zaawansowana warstwa narzędzia — autorska koncepcja MMD. Czytaj ten rozdział dopiero, gdy znasz dobrze poprzednie. Cross-button Triggers dają ekstremalnie potężne strategie, ale wymagają zrozumienia pozostałych warstw. Bez tego możliwości będą przytłaczające, a próby konfiguracji prowadzić do nieintuicyjnych zachowań.
17.1 Czym są Cross-button Triggers
Dotąd buttony były niezależnymi torami strategii — B1 nie wie o B2 (rozdział 1.4). To wciąż prawda na poziomie generowania sygnałów rynkowych — silnik OKUR każdego buttona patrzy tylko na swoje wskaźniki i progi.
Cross-button Triggers wprowadzają nową warstwę: buttony mogą wpływać na siebie nawzajem na poziomie stanu (włączony / wyłączony). Gdy B1 zostaje włączony — może automatycznie włączyć B3 i B5. Gdy B5 zostaje wyłączony — może wyłączyć B4. Pięć niezależnych torów zaczyna pracować jako system zależności.
To warstwa 9 architektury (rozdział 1.5) — meta-warstwa operująca na warstwie 1 (Strategy Buttons). Nie generuje sygnałów rynkowych, nie patrzy na cenę — patrzy tylko na zmianę stanu buttonów i w odpowiedzi wykonuje akcje na innych buttonach.
Filozofia: doświadczony trader rzadko myśli o swoich strategiach jak o „7 niezależnych botach”. Częściej istnieją w jego głowie ciągi:
- „Gdy zaczynam grać kierunek X — uruchamiam głównego i pomocników”,
- „Gdy główny tor osiąga cel i się wyłącza — pomocnicy też powinni, bo skończył się ich kontekst”,
- „Mam dwie strategie alternatywne — jedna albo druga, nigdy obie naraz”.
Cross-button Triggers pozwalają te ciągi zaprogramować raz i pozwolić EA wykonywać je samodzielnie.
Pozycjonowanie narzędzia. Triggery wspierają obserwowanie, jak strategie wieloskładnikowe mogą działać autonomicznie. Jakie ciągi zaimplementować — to Twój eksperyment na demie. Ten rozdział pokazuje jak mechanizm działa; co z nim zrobić — należy do Ciebie.
17.2 Anatomia triggera — slot, akcja, target
Każdy button ma cztery sloty triggerów, każdy to konfiguracja typu „gdy zdarzy się X u mnie, wykonaj Y na innym buttonie”. Slot składa się z dwóch ustawień:
Action — jaką akcję wykonać:
- brak (domyślnie) — slot wyłączony, nic się nie dzieje,
- Activate — włącz button docelowy (jeśli był wyłączony),
- Deactivate — wyłącz button docelowy (jeśli był włączony).
Target — który button jest celem: numer 1 do 5. Wartość 0 = „brak celu” — slot praktycznie wyłączony. (Cel spoza zakresu — np. dawny B6/B7 ze starego setu — jest przy wczytaniu ignorowany z wpisem w dzienniku, a panel czyści go przy wczytaniu pliku; rozdział 7.6.)
Cztery sloty per button odpowiadają czterem typom zdarzeń (sekcja 17.3). Łącznie dla pięciu buttonów to spory zestaw przełączników, ale domyślnie wszystkie są na „brak” — żadnych połączeń.
Self-target jest odrzucany. Button nie może wskazywać na siebie (np. B1 → B1). Taka konfiguracja jest przy starcie traktowana jak „brak” (EA loguje ostrzeżenie) — zabezpieczenie przed oczywistym błędem.
17.3 Cztery sloty zdarzeń
Każdy button reaguje na cztery typy zmiany swojego stanu:
OnManualOn — gdy user kliknął na panelu, by włączyć button. Tylko przy ręcznym włączeniu (klik człowieka), nie przy automatycznym.
OnManualOff — gdy user kliknął, by wyłączyć button.
OnAnyAutoOn — gdy button został włączony przez jakiekolwiek źródło automatyczne EA: Follow BEa (uzbrojony BEa), Auto re-arm po Stop on Opposite, albo cross-button trigger od innego buttona.